Γ. Καλλιάνος για την ταινία «Καποδίστριας»: «Ήθελα να σηκωθώ και να χειροκροτήσω»

Με αφορμή την προβολή της ταινίας «Καποδίστριας» του Γιάννη Σμαραγδή, ο Γιάννης Καλλιάνος προχώρησε σε μια εκτενή προσωπική ανάρτηση, καταθέτοντας τις εντυπώσεις του από την κινηματογραφική μεταφορά της ζωής του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας.

Μάλιστα ο ίδιος προέρχεται από το Δρέπανο, λίγα μόλις χιλιόμετρα από τον Άγιο Σπυρίδωνα, όπου δολοφονήθηκε ο Ιωάννης Καποδίστριας.

Στην ανάρτησή του, ο Γιάννης Καλλιάνος περιγράφει τη συναισθηματική φόρτιση που ένιωσε κατά την προβολή της ταινίας, αναφέροντας πως στο τέλος, μετά την τελευταία σκηνή στον Άγιο Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο, αισθάνθηκε την ανάγκη να σηκωθεί όρθιος και να χειροκροτήσει. Όπως σημειώνει, παρότι δεν το έκανε τελικά, διαπίστωσε ότι πολλοί θεατές είχαν παρόμοια αίσθηση, κάτι που συζητήθηκε και μετά το τέλος της προβολής.

Διαβάστε την ανάρτηση του Γιάννη Καλλιάνου:

“Όταν τελείωσε η ταινία «Καποδίστριας», ήθελα να σηκωθώ όρθιος και να χειροκροτήσω…”

Εννοείται πως χθες, πρώτη ημέρα προβολής της ταινίας «Καποδίστριας» του Γιάννη Σμαραγδή, πήγα να την παρακολουθήσω, ακόμη κι αν ήταν βράδυ, ανήμερα των Χριστουγέννων. Δεν θα μπορούσα να λείπω. Η ταινία, κατά τη δική μου προσωπική άποψη, ήταν εξαιρετική.

Θα ήθελα να μοιραστώ κάτι μαζί σας. Μόλις ολοκληρώθηκε η τελευταία σκηνή στον Άγιο Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο (κατάγομαι μόλις 6 χιλιόμετρα δίπλα από το Ναύπλιο, από το Δρέπανο), εκεί που οι δολοφόνοι σκότωσαν τον Καποδίστρια, παρόλο που η σκηνή ήταν πολύ συγκινητική, ένιωσα την ανάγκη να σηκωθώ όρθιος και να χειροκροτήσω. Δεν το έκανα, γιατί δίστασα. Ίσως ήταν λάθος μου, έπρεπε να εκφραστώ όπως άξιζε στον Καποδίστρια και στον «Καποδίστρια», στον σκηνοθέτη, στον πρωταγωνιστή Αντώνη Μυριαγκό και ασφαλώς στην ίδια την Ελληνική ιστορία.

Βγαίνοντας από την αίθουσα, ακριβώς αυτό συζητούσαν όλοι, ότι δηλαδή πολλοί ήθελαν να σηκωθούν και να χειροκροτήσουν, αλλά κράτησαν την αντίδρασή τους στη σκέψη μήπως φανούν για παράδειγμα υπερβολικοί. Κι όμως, είμαι βέβαιος ότι αν ένας έκανε την αρχή, θα σηκωνόταν όλη η αίθουσα στο πόδι και θα χειροκροτούσε.

Όσοι δείτε την ταινία και σας αγγίξει, μην διστάσετε, στο τέλος χειροκροτήστε. Και δεν είναι υπερβολικό αυτό που σας αναφέρω, είναι όμως τιμή. Είναι τιμή για τον Καποδίστρια, για την ιστορία, για την προσπάθεια του σκηνοθέτη, για τον συγκλονιστικό πρωταγωνιστή, για την παραγωγή, για ό,τι αντιπροσωπεύει αυτή η μεγάλη προσωπικότητα για την Ελλάδα μας.

Άκουσα ήδη ορισμένες αρνητικές κριτικές που μιλούν για υπεραπλούστευση του έργου, για σύντομες σκηνές ή για «αγιοποίηση» του Καποδίστρια…

Σέβομαι κάθε άποψη, έτσι λειτουργεί η δημοκρατία. Φυσικά, ο καθένας έχει το δικαίωμα να αξιολογήσει την ταινία όπως νιώθει. Ο λόγος μου είναι καθαρά προσωπικός και δεν εκπροσωπεί κανέναν θεσμικό φορέα. Εξάλλου ο κινηματογράφος δεν είναι πεδίο αντιπαράθεσης, αλλά αφορμή για σκέψη και συναίσθημα.

Προσωπικά, όμως, διαφωνώ.

Σε δύο ώρες δεν μπορείς να χωρέσεις ολόκληρη την πορεία μιας τέτοιας μορφής αλλά και μια μεγάλη περίοδο για την Ελλάδα χωρίς επιλογές και συμπυκνώσεις. Κατά τη γνώμη μου, ο σκηνοθέτης έπραξε άριστα.

Είδαμε τον Καποδίστρια που προσεύχεται, που πιστεύει βαθιά, που είχε οράματα την Παναγία και που κάνει συνεχώς τον σταυρό του. Ίσως να μην άγγιξε τους πάντες μία τέτοια προσέγγιση και αυτό είναι απόλυτα σεβαστό. Εμένα όμως με συγκίνησε βαθιά. Τι πιο όμορφο από το να θυμόμαστε ότι η ιστορία μας γράφτηκε και με μεγάλη πίστη, και με αγώνα, και με όραμα.

Συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές.

Και θα το ξαναπώ… αν το νιώσετε, χειροκροτήστε στο τέλος.

ΥΓ : Το παραπάνω είναι προσωπική μου τοποθέτηση ως θεατής. Κάθε άποψη είναι σεβαστή και καλοδεχούμενη.