Γράφει ο Δημοσιογράφος Άγγελος Λαμπρόπουλος
Δεν ήταν μια πράξη εντυπωσιασμού για τις κάμερες. Δεν ήταν ούτε μια κίνηση «φασαρίας» χωρίς νόημα. Τα πορτοκάλια και τα άχυρα που άφησαν αγρότες έξω από το γραφείο του Γιάννη Ανδριανού στο Άργος ήταν πάνω απ’ όλα, μια σιωπηλή κραυγή αγωνίας.
Οι αγρότες της Αργολίδας δεν είναι άνθρωποι των άκρων. Είναι άνθρωποι της γης. Άνθρωποι που ξυπνούν πριν χαράξει, που παλεύουν με τον καιρό, το κόστος παραγωγής, τις τιμές που δεν βγαίνουν και μια καθημερινότητα που γίνεται όλο και πιο ασφυκτική. Όταν φτάνουν στο σημείο να αφήνουν τον κόπο τους στο πεζοδρόμιο, δεν το κάνουν από θυμό μόνο. Το κάνουν γιατί δεν βρίσκουν άλλον τρόπο να ακουστούν.
Τα πορτοκάλια δεν ήταν σκουπίδια. Ήταν προϊόν μόχθου. Τα άχυρα δεν ήταν πρόκληση. Ήταν σύμβολο μιας αγροτικής ζωής που πιέζεται.
Οι άνθρωποι αυτοί δεν ζητούν προνόμια. Ζητούν αξιοπρέπεια. Ζητούν να μπορεί ο κόπος τους να πληρώνεται δίκαια, να μη νιώθουν αόρατοι στον ίδιο τους τον τόπο.
Το Άργος και συνολικά η Αργολίδα χτίστηκαν πάνω στη γη και στους ανθρώπους της. Αν χαθεί ο αγρότης, δεν χάνεται μόνο ένα επάγγελμα· χάνεται ένα κομμάτι της ταυτότητάς μας. Γι’ αυτό τέτοιες εικόνες δεν πρέπει να μας διχάζουν, αλλά να μας προβληματίζουν.
Δεν χρειάζονται ούτε φωνές ούτε εύκολες καταδίκες. Χρειάζεται διάλογος, κατανόηση και κυρίως πράξεις. Οι αγρότες έκαναν το πρώτο βήμα για να ακουστούν. Τώρα είναι ώρα κάποιοι να κάνουν το επόμενο: να ακούσουν πραγματικά.
Δείτε επίσης: Μετά τις πλημμύρες στο Ναύπλιο: Κατοικίες, Επιχειρήσεις και Αγρότες σε δοκιμασία
Αφήστε μια απάντηση